Een kwestie van kiezen

Sinds mijn eigen burn-out ben ik gefascineerd over de werking van ons brein en hoe wij impact er impact op hebben. Ik ging recent naar een lezing over #Focusfocusfocus en kwam er met deze inzichten terug… Enjoy en… ga er vooral ook zelf mee aan de slag. Ons brein en onze onderlinge relaties kunnen er alleen maar wel bij varen. Want geef toe, eindelijk het minder druk hebben en minder vermoeid rondlopen, het klinkt aanlokkelijk nietwaar? Zeker als je weet dat je zelf de sleutels in handen hebt…

Coaching & communicatie

Schermafdruk 2017-09-02 23.06.46Korte situatieschets. Eind augustus organiseerde “Better Minds At Work” een avond rond FOCUS. Aangezien dit een onderwerp is dat Dinobusters nauw aan het hart ligt en waar we ook in ons boek “Aan het stuur van je eigen leven” op inzetten, ga ik erheen met nieuwsgierige en open blik. Mijn belangrijkste bevindingen deel ik graag met jullie. Vooral omdat ik – net als iedereen waarschijnlijk – alle goede voornemens ten spijt nog regelmatig struikel over mijn eigen haast. Tijd om het over een andere boeg te gooien?

Na een korte flashback naar de fysica lessen (door iemand van Technopolis) leidt Elke Geraerts er bestseller auteur en psycholoog Tony Crabbe in. Vervolgens daagt Crabbe ons brein uit alle hoeken van de kamers te zien. Figuurlijk dan toch. De highlights van een avond waarin de spiegel op jezelf zo groot is dat je af en toe verlegen de blik…

View original post 1.740 woorden meer

De ringtrambus komt tot leven

Omdat tekenen ons hart veroverd heeft.. Een blog over #VisualHarvesting

Coaching & communicatie

Op zondag 27 augustus was er een gezellige drukte in het stadhuis van Vilvoorde. De Lijn presenteerde er samen met haar partners het nieuwe trancé voor de ringtrambus. De Vlaamse minister van mobiliteit Ben Weyts wil heel graag de dagelijkse verkeershinder op de noordrand inperken. Een ringtrambus blijkt daarbij een ideale oplossing en een mogelijke opstap om later een tramlijn aan te leggen. De partners mikken op 2019 om de bus te laten rijden. Leuk aan dit project is de gedragenheid van heel wat stakeholders waardoor de weerstand redelijk beperkt is om door te gaan. Het geheim? Een heel sterke dialoog met de bevolking en het bestuur.  Die dialoog wordt nu verder gezet doorheen de volgende stappen via een trambusparlement. Dinobusters hadden de eer om tijdens de voorstelling van het tracé een beeldverslag te mogen maken via Visual Harvesting. Via Visual Harvesting teken je tijdens het evenement een samenvatting…

View original post 251 woorden meer

Schenk jezelf een beetje disruptie

Af en toe eens buiten de lijntjes kleuren of nog beter: kleuren zonder lijntjes … Het kan allemaal. In deze blog van Dinobuster Elke lees je hoe je kan beginnen met jezelf af en toe die hoek eraf te gunnen. Want geloof ons, ze kan je ondanks de blutsen en builen heel wat plezier opleveren ook 🙂

Veel leesplezier en … beschouw het gerust als een warme uitnodiging om ook zelf de lijntjes af en toe achterwege te durven laten… #stuurjeleven en besef: Vandaag komt maar één keer…

Coaching & communicatie

De zomer loopt op haar einde en de meeste bedrijven zitten al volop met hun hoofd in het najaar. Af en toe klinkt er een stemmetje over dingen die ze zeker in de toekomst moeten doen. Een website bouwen om het bedrijf sterker te profileren, de klanten trakteren op interessante artikels,  nieuwe projecten uitrollen… Bedrijven zijn zot van grip krijgen op de toekomst en tegelijk boezemt het angsten in. Wat als…we morgen onvoldoende klanten hebben? Wat als…we nieuwe technologische trends missen die cruciaal blijken te zijn? We horen veel doemscenario’s over hoe bedrijven via disruptie volledig van de kaart geveegd worden. Clayton Christensen beschrijft in zijn klassieker ‘The innovator’s Dilemma’  hoe via een slimme innovatie, een ganse industrie kan verdwijnen. Denk bijvoorbeeld aan de publieke telefooncel die je niet meer in het straatbeeld ziet door de komst van de GSM.  Maar wat is dat gekke disruptiebeest eigenlijk voor iets? De…

View original post 2.720 woorden meer

Een nieuwe baby (euh… boek dus)

Er zijn zo van die momenten die op til zijn, waarvan je weet dat je ze nog lang gaat herinneren… De nakende boeklancering van “Aan het stuur van je leven” is er zo één. Naast de spanning en het reikhalzend uitkijken naar de lancering van het boek waar Elke en ik meer dan 2 jaar aan gewerkt hebben, ben ik ook zo TROTS op deze creatie… Benieuwd wat jullie ervan vinden. Binnenkort te koop op de site van Dinobusters, Witsand en natuurlijk ook de gewone boekhandels… ❤

Coaching & communicatie

We staan te trillen op onze benen – hebben de bibber in onze stem. Na ruim twee jaar schrijven, researchen, interviewen, nadenken, rijpen, schrappen, terug schrijven, praten, discussiëren, en nog meer schrijven… is het eindelijk zover! De geboorte van ons derde boek!

2017-05-29 10.55.44Elk boek is een baby

Collega-auteurs zullen het ongetwijfeld beamen: als je een boek schrijft, voelt dat zo’n beetje als een baby die je op de wereld zet. Het voelt vreemd, om na twee jaar plots niet meer “aan het schrijven” te zijn – maar nu te merken dat het er bijna écht is.

Het maakt je stiekem een beetje onzeker. Want jawel, alle nalezers waren vol lof en je voelt ook wel dat het goed zit … maar toch steken die duiveltjes plots de kop op. Had je toch niet beter nog… Of is het toch niet nog wat te vroeg om te lanceren…?

Eigenlijk voelt het…

View original post 389 woorden meer

De lessen uit mijn burn-out

In mijn vorige post had ik het over hoe ik door mijn burn-out van taboe naar upgrade evolueerde. Maar welke lessen heb ik nu geleerd? Ik neem jullie mee doorheen lessen die ik zelf getrokken heb uit ongetwijfeld de minst energieke, maar tevens één van de meest leerrijke periodes uit mijn hele leven… (*meer hierover in ons volgende Dinobuster-boek*)

Wat heb ik geleerd…?

“What doesn’t kill you, makes you stronger”.

Aan dat zinnetje heb ik vaak moeten denken in mijn donkerste periodes. Ik bleef immers, zelfs in donkere periodes, overtuigd dat de oplossing wel ergens was – ik moest er alleen maar bij geraken. Mijn optimistische aard heeft mij ongetwijfeld op dat moment groot stuk geholpen.

En toch… voor ik het met jullie over mijn lessen heb, wil ik benadrukken dat ik heel goed weet… elke mens is anders. Elke burn-out dus ook. Er is geen pasklare oplossing, die voor iedereen in elke context werkt. Ik pretendeer dan ook niet de waarheid in pacht te hebben en alle andere lessen af te wijzen. Ik beschrijf hier enkel en alleen een zevental lessen die ik zelf heb geleerd… the hard way… maar net zo goed… MY WAY…

LES 1 Zorg dat je weet wat en wie je energie geeft en kost.

battery-1109088_1920Maak daar een lijstje van – en hou dat lijstje in de gaten. Uiteindelijk draait het vooral om balans – zowel in energie geven als krijgen. En neen, dat is niet gelijk aan de work/life balans (wat een gedrocht van een woord is dat trouwens). Er zijn bv privé dingen die mij enorm veel energie kosten (in de file staan als ik de kinderen overal moet rondvoeren bijvoorbeeld, of de strijk doen, poetsen, …) – maar ook werkdingen die mij energie kosten (boekhouding – jeuj). Op beide fronten zijn er gelukkig ook zaken die veel energie geven. Het is veel makkelijker om balans te houden als je je eigen energievreters en -gevers kent.

LES 2 Ga buiten en beweeg!

Dat zorgt voor voldoende zuurstof. Ik trek bv veel op in de natuur, want dat zorgt voor voldoende “aarde”-aarding. Het zorgt dat mijn hoofd stopt met piekeren en er ruimte komt voor nieuwe ideeën. De natuur verandert eigenlijk enorm veel – wat ik bijzonder fascinerend vind om te beleven en op te merken. Bewegen heeft trouwens een heel fijn effect op mijn algemeen welbevinden. En hé, ik moet heus niet de 10km lopen alvorens het de moeite is om buiten te komen. Vroeger wou ik mijn sportschoenen zelfs niet aandoen als ik geen half uur kon gaan joggen. Eens ik door had dat niet alles een wedstrijd is, ga ik soms gewoon buiten voor een toertje rond de blok te doen. Alles draagt bij tot de 10.000 stappen uitdaging, niet enkel joggen. Frisse lucht verjaagt bovendien donkere gedachten *zalig*.

LES 3: Respecteer je slaap.

apple-1717583_1920.jpgIk heb een hele tijd verkondigd dat ik wel zou slapen als ik dood was. Onzin natuurlijk, want net als de meeste mensen heb ik enorm veel deugd aan 7u slaap. Als ik voldoende geslapen heb, kan ik gewoon ook meer aan. Bovendien zijn mijn hersenen, net als die van elk van jullie, onwaarschijnlijk hard aan ’t werk tijdens mijn slaap om de dag te verwerken. Slapen is dus nodig om een dag te resetten – elke dag opnieuw. Dat kun je dus niet inhalen na enkele dagen, door eens uit te slapen in het weekend. Nog zo’n verhelderend inzicht.

LES 4: Geniet van stilte en respecteer je rust.

Vroeger vond ik stilte akelig, ik wou niet alleen zijn, want dat was zielig. Nu besef ik dat alleen zijn niet hetzelfde is als eenzaam zijn. Ik wentel me nu ongegeneerd in de rust die stilte kan geven. Let op, als extravertje heb ik anderen nodig voor mijn energie, maar ook extraverten hebben rust nodig. Dit is een onwaarschijnlijk inzicht voor mij gebleken: ook als extraverte persoonlijkheid mag ik genieten van de rust… om dan met volle batterijtjes terug de drukte op te zoeken.

LES 5: Repeat after me: “oh, wat fijn. Ik zal erover nadenken”.

agenda-1928419_1920Da’s een hele moeilijke – want het enthousiaste springkonijn in mij wil altijd “jajajaja” roepen als er weer een interessante opdracht mijn kant uit komt. Alleen… heb ik geleerd om eerst mijn agenda te raadplegen en te kijken of en wanneer ik het ingepland ga krijgen – alvorens ik iets toezeg. Agenda gewijs geen gaatje? Dan moet ik neen zeggen… met spijt in het hart. Anders breng ik alleen mijzelf en mijn omgeving hopeloos in de miserie. Zeker als ik regel 3 wil respecteren.

LES 6: Luister naar de signalen van je lichaam, zodat het niet altijd moet gaan schreeuwen. Oooooh, wat heb ik hiermee geworsteld. Leren mild zijn voor mezelf en horen wat mijn lichaam wil zeggen: geen gemakkelijke. Maar een stijve nek, een verkoudheid die niet overgaat, die toenemende vergeetachtigheid, het prikkelbaar rondlopen, roepen en kwaad worden op de mensen het dichtste bij mij, … Het zijn allemaal tekenen (en ze zijn voor ons allen net iets anders) die ik voor mezelf moest leren herkennen. Nu weet ik wat ze betekenen voor mij en vooral: dat het tijd is om gas terug te nemen als ze terug de kop opsteken

LES 7: Wees dankbaar.

banner-1186625_1920.jpgElke dag opnieuw noteer ik de drie leukste dingen van mijn dag. Gewoon, omdat ik elke dag wel leuke dingen meemaak. Vroeger ongetwijfeld ook, maar ik liet ze ondergesneeuwd geraken in de chaos en drukte van elke dag. Nu plaats ik ze op een podium en geef ze zonlicht. Ik maak ze zichtbaar voor mezelf. Ik geef ze aandacht, waardoor ze groeien en de dagen opvrolijken dat het eens wat minder is. Het leven is niet een aaneenschakeling van “WAUW’s” en “dikke duimen”. Maar las je goed kijkt, zul je zien dat ook in jouw dag zeker wat momentjes zijn om te koesteren – die je blij maken dat je op deze planeet mag rondlopen. Het is enkel een kwestie van goed kijken en aandacht geven aan het positieve in je leven.

En neen… Ik weet niet of deze lessen me altijd en in elke context gaan helpen. Ik heb helaas nog altijd geen glazen bol. Maar ik weet wel dat ik heel tevreden ben met wat ik nu doe, de toekomst die ik nu uitbouw en het deken van liefde dat mij nog altijd omringt…

Daarom, nummer 7 indachtig, wil ik een dikke merci zeggen…

  • voor zij die er altijd geweest zijn,
  • voor zij die gebleven zijn,
  • voor zij die plots op mijn weg zijn gekomen,
  • voor al die tekenen van sympathie, online en in real life

Kortom… Dankjewel voor iedereen die mijn deken van liefde gevormd hebben en nog steeds vormen.

You raise me up, to more then I can be… ❤

Burn-out: van taboe naar upgrade

Vorige week bracht ik op Facebook en Twitter een blog van vorig jaar (Mijn verhaal) terug onder de aandacht. Tijd om één jaar later voorbij te gaan aan het taboe van burn-out en me te wikkelen in een deken van liefde. Binnenkort ga ik ook eens bloggen over mijn eigen lessen uit die periode denk ik #tobecontinued

(Enne… je leest er sowieso ook wel over in ons volgende Dinobuster boek… #teaser)

Torenhoog taboe

Ik verschiet er altijd van hoeveel reacties ik uitlokt als ik openlijk, zonder schaamte, vertelt over mijn ei2017-03-27 09.39.24.jpggen hel. Nu ben ik altijd al een flapuit geweest, met het hart op de tong. Maar het loodzware taboe dat ligt op burn-out – en eigenlijk op alles rond geestelijke gezondheidszorg – heeft ook mij wel even tegengehouden hierover te praten…

En ik ben niet alleen, merk ik. Zelfs prinsen hebben er last van. Zo getuigde prins Harry van Groot-Brittannië recent over dat taboe, toen hij in een interview verwees naar de hulp die hij zelf heeft moeten zoeken om de dood van zijn moeder te verwerken.

Door de bodem van de put

Hoe diep je precies kan zinken, dat kan ik eigenlijk moeilijk uitleggen. Het is niet zo dat ik na een hele tijd vallen – weer opstaan – opnieuw vallen – blijven liggen – proberen opstaan – verder vallen … alleen de bodem van de put had geraakt. Neen. Het leek eerder alsof ik door val op val op val gewoon dwars door die bodem was gezakt. Ik wist tot dan eigenlijk niet dat je kon blijven vallen – maar geloof me, op dat moment kan er altijd nog wel een valletje bij.

Ik was bovendien doordrongen van dat akelige gevoel dat niet enkel aan het vallen was, maar dat de shit ook nog eens van bovenaf op mijn hoofd neerviel. Alsof ik werkelijk in al die shit zou verdrinken, die van alle kanten tegelijk op me af kwam.  Ik zag de duistere kant van de mensheid. Heel velen zwegen, anderen waren maar al te graag bereid me dat laatste duwtje te geven . Ik blokkeerde.

Upgrade eens uzelf

Verdriet, angst en woede namen een tijdlang mijn gedachten en bestaan over. Tot ik na enkele maanden en dankzij een uitspraak van één van mijn dochters besefte dat ik eigenlijk én eindelijk alle schaamte voorbij was. De oudste (toen 9 jaar) zei op een ochtend, tijdens een knuffelsessie, dat ze toch zooooo blij was dat ik het te druk had gekregen in mijn hoofd (kortsluiting). Daardoor riep ik immers niet meer zo hard riep en kon eindelijk terug lachen. Tegen een vriendinnetje had de jongste dochter het dan weer over de dokter die geen pilletjes geeft, maar je beter kan maken door met je te praten. Ze verwees daarbij naar naar mijn psycholoog & coach waar ik toen een afspraak mee had. Alsof dat de eenvoudigste zaak ter wereld was.

Die uitspraken – waarbij mijn kinderen zonder enige negativiteit of beladen woorden naar geestelijke gezondheidszorg keken – zorgden mee voor “de klik”. Ze gaven me de tools om een herkadering  in mijn brein te maken. Als zij het later, dankzij mijn burn-out, zoooo evident vinden dat je hulp zoekt als je je minder voelt, is er opnieuw hoop voor de toekomst. Een toekomst waarin we elkaar niet (ver)(be)oordelen – want we lopen niet in elkaars schoenen.

Een last viel van mijn schouders. Ik hoef me niet meer te schamen voor mijn burn-out. Ik had er zelfs de “upgraded” versie van mijzelf aan heb overgehouden (als ik manlief mag geloven). Ik had het slechter kunnen doen, niet?

heart-1450302_1920Deken van liefde

Ik besef wel dat ik enorm veel geluk heb gehad. Ik was immers  goed omringd. Heel goed omringd zelfs. Ik mocht mij meer dan eens wentelen in een deken van liefde. Ja, de liefde (en het engelengeduld) van mijn man, mijn kindjes, mijn ouders, broers, (schoon)zussen, vrienden en familie zijn uiteindelijk de drive geweest om het gevecht met de muizenissen aan te gaan. Zij waren en zijn de lijm, die ik nodig had om stilaan terug de vele stukjes van mijzelf terug bijeen te puzzelen en vast te maken.

Welkom aan de nieuwe “ik”

“En, ben je nu terug helemaal beter”, vragen vrienden, familie, kennissen me wel eens. Weleu… Veeeeel beter dan ik was, dat ben ik zeker.  Dag en nacht verschil. Ik heb terug energie! En toch moet ik toegeven… de “oude” Nancy is er niet meer.

Toch is er een nieuwe voor in de plaats gekomen. Het vele vallen maakte immers dat na verloop van tijd er puzzelstukjes ontbraken, andere waren zodanig kapot en niet meer te herstellen. Ik moest dus creatief zijn, mijzelf heruitvinden, stukjes repareren en andere gewoon heruitvinden – in een poging mezelf op te lappen. En dat leverde die nieuwe versie op. Is dat dan een betere versie? Neen. Gewoon een andere versie.

Ik moet trouwens niet altijd maar béter worden. Of… de beste versie van mezelf zijn. Nergens voor nodig. Goed is ook goed genoeg. Ik ben oké. Meer dan oké.

 Schermafdruk 2017-04-18 06.49.12.png

Teach the teacher

Sinds september 2016 ben ik als freelance gastdocent aan de slag bij Thomas More Mechelen – Office Management en kon ik als consultant mee de kar trekken van deze website http://www.weareofficemanagementmechelen.com

Over het hele project en traject schrijven we ongetwijfeld later nog een uitgebreide blog 🙂 Alleen: wat doe je als bepaalde studenten veel meer weten over #snapchat en #instagram dan jezelf, ook al geef je er zelf ook globale #socialmedia trainingen over? Simpel! Je gaat in de leer bij de student… Dankjewel Bjarne voor de heldere inzichten. In het filmpje maken we ons onsterfelijk belachelijk, maar hé, ook dat is oké.

Veel leesplezier!
Nancy

We are Office Management mechelen

(Docent @NancyDVogelaere interviewt student @BjarneMeskens)

Wat doe je als docent als je het vak Reputatie- en Conversatiemanagement geeft samen met @SJDeputter en je merkt dat sommige studenten meer weten over #SnapChat dan jijzelf? Juist ja… Je vraagt uitleg en voor je het weet, zit je met een student en enkele collega’s les te volgen. Teach the teacher in real life. Zalig 🙂

Een impressie van onze les krijg je in volgend filmpje – overgoten met de saus van onze eeuwige dankbaarheid en wat koekskes…

Ask the teacher: mini interview met Bjarne Meskens

De actualiteit van de SID-in beurzen indachtig, intrigeert het mij als kersvers docent wel wat zo’n student aantrekt in de opleiding, hoe hij de keuze maakte destijds voor Office Managent enz…  Tijd voor een mini-interview lijkt me.

2017-02-02-12-54-30 “Leraar” voor één dag Bjarne Meskens tijdens zijn les aan de “studenten” Christina, Martine, Suzanne en Nancy

Wat heeft je gestimuleerd…

View original post 313 woorden meer

De verschrikkelijke krijgsman

Elke werd vorige week geïnterviewd door Humo – met link naar het opiniestuk in april 2016, over klokkenluiders. Vandaag publiceren we op Dinobusters-site deze blog – als eerbetoon aan al die klokkenluiders en dappere ambtenaren die blijven streven naar een betere, meer klantvriendelijke en performantere overheid. Jullie zijn de echte helden… Ons respect en onze steun heb je alvast…!

Coaching & communicatie

Ik gaf mijn dienstwapen aan een collega. Uit voorzorg’. Het citaat komt van Steven De Smet, enfant terrible en hoofdcommissaris bij de Gentse politie. In De Morgen van 21/1/2017 staat een kwetsbaar interview over zijn werk bij de fikken en interne intriges bij het Gentse korps. Hoge bomen vangen veel wind. Bomen in een storm gaan wel eens tegen de grond. Je voelt in het interview het kruisverhoor van de journalist. Hij weet dat er meer is, maar Steven blijft sereen, defensief ook. Het is niet makkelijk om over het delicate verleden te praten. Toch is het evenmin een optie om als een geslagen hond in een kooi te blijven zitten. Het verhaal raakt ons. We zien en voelen gelijkenissen – maar zwijgen. Een verhaal dat nu, twee weken later, alsnog aangevuld wordt.

humoDe klokkenluiders

Het weekblad Humo zet deze week immers zijn tanden in een aantal…

View original post 1.174 woorden meer

Het comité D kleurt buiten de lijntjes

Vandaag opnieuw Dinobusters in De Standaard. Elke geeft haar visie op Comité D.

Veel leesplezier!
Nancy

Coaching & communicatie

Vandaag staat in De Standaard opnieuw een artikel over Comité D… Dat veiligheid en een performante overheid (politie- en veiligheidsdiensten) ons nauw aan het hart liggen, moeten we ongetwijfeld niet benadrukken.

schermafdruk-2017-02-03-09-16-11 Artikel De Standaard Online – 03/02/2016

In het interview wordt oa ook Elke Wambacq vanuit Dinobusters geïnterviewd – over haar visie hoe de veiligheidsdiensten dan wel georganiseerd moeten worden, als ze disruptief moeten zijn.

We schreven er al eerder blogs over (Comité D maakt zich op… en over ons grote respect voor de politie) en zijn bereid mee aan de kar te blijven trekken. Uiteraard moet het initiatief blijven komen vanuit de politiek en de politie zelf. Al is de weg nog lang voor we een “Counter Terrorist Unit” (CTU) hebben zoals in de “reeks 24”.

Ik hoop alvast dat ik me deze vraag  nooit meer moet stellen…

schermafdruk-2017-02-03-09-37-28

Samen sterk… Op naar een nieuw soort veiligheids- en…

View original post 1 woord meer

Geef de overheid een smoel

Vandaag staan de Dinobusters in de Metro-krant – met 5 tips om de overheid meer een smoel te geven. De uitgebreide versie van ons verhaal, vind je hier op deze blog. Zeker het lezen waard. Ik ben eigenlijk wel benieuwd… Wat is jouw favoriete tip? zonder twijfel… Tip 2: Blijf jezelf, er zijn al anderen genoeg… Veel leesplezier, Nancy X

Coaching & communicatie

img_20160926_101631

Vandaag brengt het krantje Metro een interessante carrièregids uit met nuttige tips om fijn aan de slag te gaan bij de overheid. Daar konden de Dinobusters natuurlijk niet ontbreken en we verzamelden 5 tips om de overheid een smoel te geven zodat ze eindelijk van haar vervelend imago verlost kan raken. Hier geven we met plezier een long read mee van het artikel in Metro.

De situatie is ernstig… maar niet hopeloos

Toen wij een goede 10 jaar gelden onze carrière bij de overheid begonnen, waren we redelijk onbevangen. We zouden de wereld verbeteren, niet morgen maar gisteren. En waar kon je dat beter doen dan bij de overheid? De overheid is de plek bij uitstek om iets extra voor de samenleving te betekenen en mensen alle kansen te geven een gelukkig leven op te bouwen. Deze “public service motivation” is voor veel ambtenaren een grote drijfveer om voor de overheid…

View original post 972 woorden meer