Nek

Wauw, wat een eer, Frank Van Massenhove. Je nam het niet alleen in het verleden, maar ook nu, heel erg op voor ons. Samen staan we sterk. Dinobuster zijn kan iedereen – maar niet iedereen doet het, en al zeker niet publiek en oprecht.

Eén van de 10 wetten van de dinobusters die we in 2014 definieerden als tegenwicht aan de “48 wetten van de macht”, is… neem het op voor, en steun, andere dinobusters. Jij hebt die alleszins goed begrepen. Dankjewel daarvoor…

frankvanmassenhove

R-2596361-1337014904-2421.jpeg

R-E-S-P-E-C-T
Find out what it means to me
R-E-S-P-E-C-T

Respect, Aretha Franklin, single, 1967

http://tinyurl.com/z4b8pl6

Elke Wambecq beschreef afgelopen vrijdag in De Tijd het trieste lot van ambtenaren die hun nek uitsteken: http://tinyurl.com/z4b8pl6

De Tijd vroeg me om een reactie voor de krant van zaterdag 22 april. Dat deed ik graag want mijn respect voor de Dino’s is reuzengroot. Dit stuurde ik op:

De sociale media ontploften. Het thema was trending op Twitter. Maar reacties van leidende ambtenaren waren in geen velden te bespeuren. Ik vrees dat je daar de grondreden van het probleem moet zoeken: bij de overheid, maar evengoed bij grotere bedrijven in de privésector, worden de verkeerde mensen aangetrokken voor de topjobs. Iemand die op zijn assessment poneert dat hij zo weinig mogelijk zijn beslissingen wil doordrukken maar de tijd zal nemen om te luisteren naar iedereen die met stukjes voor een betere oplossing komt aandragen, maakt…

View original post 144 woorden meer

De doos van Pandora

Van een bewogen dagje gesproken..

Coaching & copywriting

Wat gebeurt er als je het deksel van een doosje van Pandora voorzichtig optilt? Vliegt het deksel er dan met volle kracht uit? Ontsnapt er dan een geest uit die fles? Of begint het net te stinken?

De waarheid is… Dat het een combinatie is van al deze zaken.

Toen Elke Wambacq mij zei dat ze een opiniestuk zou schrijven voor De Tijd over het spreekrecht voor ambtenaren, voelden we beiden wel dat het wat teweeg zou brengen. Het is zo’n beetje een olifant benoemen in de kamer. Iedereen weet dat ze er is, maar we gaan er toch liever in een bocht omheen. De opinie werd aangevuld met een artikel – maar al snel dankzij Belga-bericht mee overgenomen in zowat alle kranten.

Onze telefoons stonden roodgloeiend, Twitter en Facebook ontplofte… Dat de reacties zoooooo overweldigend zouden zijn, konden we echt niet inschatten.

We schrijven er volgende week een heel artikel op…

View original post 43 woorden meer

The Connected City: de toekomst gebeurt nu…

De alumni vereniging van AMS slaat weer toe 😉

In mijn blog van eergisteren schreef ik over mijn avontuur vorig jaar. De reacties waren overweldigend – al ben ik vooral opgelucht dat ik die donkere periode heb achtergelaten. Maar ook in donkere periodes zijn er lichtpuntjes. Gelukkig maar.

Zo was één van die lichtpuntjes voor mij afkomstig van het warme netwerk dat ik gedurende vele jaren binnen Antwerp Management School (AMS) heb opgebouwd.

In 2015 werd immers duidelijk dat dat netwerk nog zou uitbreiden. We slaagden erin om een heuse alumni-vereniging op te richten en een eerste evenement georganiseerd te krijgen.

En nu… Ruim een half jaar ons vorige alumni-activiteit, hebben we opnieuw de handen in elkaar geslagen. Hoog tijd voor een nieuwe blog dus 🙂

Het waarom der dingen

Als je begint met een alumni vereniging is het belangrijk te weten “waarom” je dat wil doen. De nood om te verbinden en te leren van elkaar, verwoordt dan ook perfect die waarom.

We delen samen onze passie voor de publieke sector en hebben een drang om te netwerken, verbinden, ons brein samen uit te dagen en de handen in elkaar te slaan.

We stelden onszelf dan ook tot doel om tweemaal per jaar dat in praktijk te brengen en… het ziet er naar uit dat dat zal lukken ;-). We kozen voor dit tweede event voor een uitdagend onderwerp, knal in ons eigen doelstelling van verbinden: “The Connected City”

Altijd en overal verbonden

Onze steden worden vandaag uitgedaagd om slimmer te zijn dan ooit tevoren. Of moet ik aanvullend zeggen: de mensen die het in de steden voor het zeggen hebben 😉

We hebben als mens immers de mogelijkheid om constant, altijd en overal en met iedereen verbonden te zijn (of we dat willen en hoe we daar best mee omgaan, is natuurlijk een andere zaak). We verwachten als inwoners van onze steden en gemeenten dan ook dat zij hierop inspelen. Want wie wil bv niet dat zijn smartphone signaleert waar de vrije verkeersplaatsen zijn – of dat overvolle vuilbakken zelf het signaal kunnen geven aan de stadsdiensten dat ze dringend geleegd moeten worden. De  mogelijke toepassingen lijken eindeloos, maar is dat ook zo?

Hoe ziet onze ideale stad er eigenlijk uit – nu en binnen pakweg 20 jaar? Wat zijn de uitdagingen die aan deze hyper-verbondenheid vasthangen? Hoe kan de huidige technologie ervoor zorgen dat we binnenkort allemaal leven in slimmere steden en… kunnen we hierbij leren van elkaar?

Welkom op #PUMA2704

Vanuit onze passie voor de publieke sector voelen we deze uitdaging dan ook op heel wat steden en gemeenten afkomen. Daarom organiseren we op woensdag 27 april 2016 ons tweede netwerk-evenement. We bieden een boeiende avond aan met topsprekers en uiteraard de mogelijkheid om achteraf… zelf te connecteren…

Het programma ziet er als volgt uit:

18.30 u.

Ontvangst met broodje

19.00 u.

Welkom en introductie

19.10 u.

Mechelen, the connected city of the future, Bart Somers, Burgemeester Stad Mechelen

19.30 u.

Smart Cities, hoe technologie onze steden leefbaar houdt en slimmer maakt.Prof. Pieter Ballon.

20.00 u.

Smart Cities in de praktijk- 5 tips om te starten, Myriam Colle, verantwoordelijk voor Smart City.

20.10 u.

Debat

20.30 u.

Receptie aangeboden door Hewlett Packard Enterprise

Praktische info

  • Datum: Woensdag 27 april
  • Uur: Van 18.30 tot ongeveer 22u
  • Locatie: Hewlett Packard Enterprice – Blarenberglaan 2/C – 2800 mechelen

Inschrijven doe je via Eventbrite: https://www.eventbrite.com/e/tickets-the-connected-city-22576917167

Als alumni van Antwerp Management School betaal je 35€ – andere deelnemers betalen 60€ . Je krijgt er het boek “Smart Cities” van Pieter Ballon bovenop.

En wil je dit alles uitgebreider bekijken, klik dan snel door naar de website van AMS : http://www.antwerpmanagementschool.be/nl/livestream/news/2016/4/27/the-connected-city

Ik hoop jullie alleszins te ontmoeten die 27ste april! De toekomst gebeurt immers al nu… En we maken ze samen…

Mijn verhaal

Wanneer je koffie in je keel blijft steken… moet je luisteren naar je hart (dat klopt altijd)

Het gebeurt niet zo heel vaak, dagen dat ik mij tot tweemaal toe verslik in mijn koffie… Gisteren was nochtans zo’n dagje, waarop ik tijdens het drinken van mijn koffie aan het lezen was (duidelijk géén goed idee #notetoself).

Even een situatieschets.

Ik geniet intens van de rust. “Zouden er nog ouders zijn die zo blij zijn dat hun kindjes na 2 weken vakantie terug naar school zijn?” vraag ik mij stilletjes af. Tegelijkertijd voel ik me eenbeetje schuldig, want de dochters hebben natuurlijk evenveel recht om in ons huis rond te lopen als ikzelf. Moesten ze nu maar es liever opruimen… Ik gniffel bij mijn eigen inwendige gepraat en neem mijzelf een mok koffie (aan één tas heb je toch nooit genoeg?)

De zon schijnt vrolijk door het schuifraam van mijn vernieuwde keuken.Ik hoor hoe de lente duidelijk ontwaakt. De tulpen in t midden van de tafel maken dat ik me in opperbeste stemming voel. Bloemen zijn mijn kleine zondes elke week. Puur genieten.

Een berichtje op facebook trekt mijn aandacht. Eens ik begin te lezen, katapulteert het mij terug naar een donkere periode uit 2015 – waar ik nu, gelukkig sterker dan ooit, maar met gemengde gevoelens op blijf terugkijken. Kort daarna krijg ik bericht dat ik het jaarverslag van de ombudsman ook eens moet lezen. Daar gaan we dan. A trip down to memory lane…

Het verhaal van Linda

Maarten De Gendt, auteur en journalist bij het (intussen online) Tijdschrijft “Dertien” van de Vlaamse overheid, maakte recent een kortverhaal over een fictief personage (Linda). Linda is teamhoofd en wordt door haar leidinggevende koudweg aan de kant geschoven. Het verhaal gaat over het effect daarvan op haar, maar belicht ook een positieve noot: de directe en warme collega’s zijn voor haar de drijfveer om terug te komen.

Het verhaal is heel mooi, warm en authentiek geschreven – de link met bestaande personages uiteraard puur toevallig.

Alhoewel ik niet geloof in toeval, raakt het verhaal duidelijk een gevoelige snaar bij mij. Al zijn die linken die mijn brein maakte met mijn persoonlijke situatie uiteraard ook… puur toevallig 😉 Bovendien keer ik na mijn belevenissen van vorig jaar keer niet terug naar mijn vroegere werkvloer. Ik creëerde mijn eigen job met partner-in-crime Elke Wambacq en dat loopt goed. Heel goed.

Ik besluit een wandelingetje te maken. Dat helpt altijd om muizenissen kalmeren. De lentezon verwarmt mijn gezicht en doet me beseffen: het is goed zoals het nu is. Ik geniet van de beweging. Terug thuis begin ik met nieuwe energie aan de voorbereiding van een nieuwe training. De passie roept.

Schermafbeelding 2016-04-13 om 16.42.48.png

De straffe oproep van ombudsman Bart Weekers

Amper enkele uren later zijn de kindjes enthousiast buiten aan het spelen, met een buurjongetje. Het is immers “buitenspeeldag” en tot 18u zouden alle tablets en computers en TV-zenders niet werken (wat maken ze die kinderen wijs tegenwoordig op school, alhoewel: dankjewel juffen want heeft geholpen 😉 ).

Ik besef op dat eigenste moment dat ik geluk heb. Geluk dat ik dat mooie moment mag meemaken. Ik zit op mijn laptop te werken in de keuken. Ik hoor hoe het kindergeschater het concert van de vogels uit de buurt overstemt. Een merel begint (uit protest?) nog harder te fluiten, maar veel haalt dat niet uit. Het gelach overheerst.

Ik krijg een berichtje binnen dat de Vlaamse ombudsman Bart Weekers zijn jaarverslag heeft voorgesteld in het Vlaams parlement en daarover is geïnterviewd voor… het tijdschrift 13.  Ik citeer even uit dat interview…

Een opvallende passage in jouw jaarverslag is dat de leidend ambtenaren het spreekrecht beter zouden moeten waarderen. Wat bedoel je daar net mee?

WEEKERS: ‘Sommige dingen halen mijn jaarverslagen niet. Vaak komen medewerkers van de Vlaamse overheid hun hart luchten over leidinggevenden die het niet appreciëren dat ‘hun ondergeschikten’ hun stem laten horen in de buitenwereld. Zo mogen mensen soms hun mening niet in de media brengen hoewel ze over de juiste expertise beschikken. Soms wordt het ook niet geapprecieerd dat medewerkers zich maatschappelijk engageren naar aanleiding van een overheidsproject dat niets te maken heeft met hun dagelijkse taak. Ik roep het topmanagement bij de Vlaamse overheid uitdrukkelijk op om die mensen te waarderen, liever dan hen te ontmoedigen of af te remmen.’

Opnieuw verslik ik mij in mijn koffie. Een hele film speelt zich af voor mijn ogen. Soms is het verbazend hoe kleine zaken een hele doos van pandora in je hoofd kunnen her-openen en je zaken doen herinneren die je veilig had opgeborgen.

En toch ben ik heel blij met dit artikel. Het feit dat de ombudsman dat durft benoemen, luidop zeggen en zelfs herhalen, betekent zonder twijfel dat er toch nog stenen verlegd worden in de rivier van de overheid. Of moet ik zeggen… steentjes. Want alles lijkt vanop een afstand zo immens traag te bewegen. Een olietanker  van koers doen wijzigen is immers niet evident. De uitdagingen zijn nochtans niet min.  De samenleving evolueert enorm snel – en een overheid die niet meer afgestemd is op de realiteit, verliest vroeg of laat zijn reden van bestaan. Overheden hebben echter niet de neiging voortrekkers te zijn op vlak van verandering. Daarover vertel ik sowieso nog meer over in een blog op de Dinobuster-site. To be continued.

Maar hé, mensen met een mening worden best niet meer ontmoedigd. Echt blij dat dit gezegd is. Nu nog ernaar handelen, beste overheid…

 

Ach… geef mij nog maar een kopje koffie

Tijd heelt alle wonden, zegt het spreekwoord. En dat is in mijn geval gelukkig ook gebleken. De burn-out die mij vorig jaar een hele tijd K.O heeft geslagen, heeft me alleszins geleerd wat en wie mij energie geeft, en wat en wie energie kost. Daarin slimme keuzes maken, is een uitdaging waren velen onder ons voor staan. Leren luisteren naar wat je lichaam je zegt is echter niet gemakkelijk. Het blijft een dagdagelijkse uitdaging – zeker als je, zoals ik nu, gewoon elke dag je passie mag volgen.

Neen, het ontembaar Duracell-konijn van vroeger is niet meer. Dat is niet altijd even makkelijk te aanvaarden voor iemand die gewoon was “ja” te zeggen zonder na te denken over wanneer ze het allemaal ging doen of hoe ze dat gecombineerd zou krijgen. Ik moet nu soms echt nee zeggen en andere zaken schuiven in de tijd. Rust is immers absoluut nodig om de batterijtjes van mijn immer enthousiaste “ik” terug opgeladen te krijgen. Want met een platte batterij, kan je niets meer. Zelfs niet meer denken.

Maar hé, als ik mijn man mag geloven, is de nieuwe versie van mijzelf ook niet mis. Hij beweert zelfs dat het een betere versie is dan voorheen… Heb ik dan toch een upgrade gedaan van mijzelf door gas terug te nemen 😉

Nu  ja, manlief heeft natuurlijk een goede smaak, want heeft mij ooit gekozen (en ik hem) 🙂

Ach… Geef mij nu nog maar een kopje koffie. Al denk ik dat ik eerst een wandelingetje maken. De zon schijnt en ik wil wat zuurstof opdoen… Ja, ik ga verder mijn hart volgen, want dat klopt… altijd…

2016-04-14 11.01.26

 

PS Over wat als de energie op is en hoe je toch terug kan recht geraken, vertellen we meer in ons volgende dinobuster-boek. En je leest er ook over in mei. Dan komt een nieuw tijdschrift van ons uit… #teaser.