Terug naar de essentie

Het mensenlijk brein is toch iets bijzonders. Ik stelde mij daar vroeger altijd iets bij voor als was het dat kleine grijze mannetje dat in mijn bovenkamer vanalles zit te besturen en commanderen, zoals in de tekenfilmpjes van “Er was eens… Het leven” , waar ik als kind zot van was. Het onthoudt dingen waarvan ik zelf niet meer wist dat ik ze onthouden had. En het doet dat met alle zintuigen samen. Zo kan werkelijk alles wat je ooit hebt beleefd, en wat een indruk heeft nagelaten, iets triggeren in die hersenen, waardoor je BAM terug gekatapulteerd wordt in de tijd.

Bij mij is dat bijvoorbeeld nu, deze periode – het einde van een schooljaar van de kindjes, de zomer die ontluikt (alhoewel daar vandaag niet veel van te zien is 😉 ) – en die rommelt serieus in mijn beleving van de tijd.

Als elke stap er één teveel is…

Ik verklaar mij nader. Vorig jaar, zelfde plaats, zelfde tijd, ging ik door een heel donkere periode. Ik zat in de knoop, worstelde met vanalles en nog wat, was heel snel geïrriteerd en boos op de wereld, mijn vrienden, familie, gezin, omgeving en eigenlijk ook op … mijzelf. Het feit dat ik mijn eigen grenzen was tegen gekomen en moest toegeven dat ik niet kon blijven ongestraft energie geven zonder ooit eens terug te tanken, was een bittere pil om te slikken. Of beter: het leek onoverkomelijk en maakte me totaal immobiel.

En dat immobiel, dat mag je wel héél erg letterlijk nemen.

Ik bevroor, kon niets meer. Eens ik de kinderen naar school had gebracht, was mijn zwaarste opdracht om terug van de zetel naar de keuken te geraken en mijzelf een koffie te maken. Daar deed ik gewoon uren over, terwijl ik een meer vulde met mijn tranen. De vaatwas legen en terug vullen: Zelfde verhaal. Nog zo’n onoverkomelijke berg waar ik dagelijks eens over moest. Ik werd al opstandig nog voor ik eraan moest beginnen – gewoon omdat ik wist dat dit mij zoveel energie zou kosten dat mijn hele middag ermee gevuld zou zijn.

Nu kan ik mij zelfs in de verste verte niet meer inbeelden hoe diep ik toen zat.

Schrijven kan levens redden (of op zijn minst ontploffingen vermijden)

Gelukkig heb ik al sinds het moment dat ik kon schrijven, de reflex om héél veel van mij af te schrijven. Man, dat is mijn redding geweest. Zonder schrijven was ik in die periode letterlijk ontploft, vermoed ik. Zoveel gevoelens als ik toen opkropte, echt binnenin mezelf houden: dat had mijn lichaam écht niet overleefd…

Tot die middag in juni. Ik zie me daar nog zitten. Buiten in mijn kleine stadstuin. Het had net geregend, maar ik moest en zou even ademen. Zuurstof krijgen (letterlijk). Dus zette ik mij buiten. Mijn coach / psycholoog Annick Vanden Nest had me opnieuw ferm uitgedaagd en opdracht gegeven na te denken over één vraag. En die was niet, waarover ik al heel de tijd aan het tobben was, namelijk: wat ga ik doen met mijn leven. Neen. Ik moest mijzelf van haar slechts één vraag stellen. Eén vraag maar…

“Wat kan ik niet stoppen… zelfs als al het andere stopt?”

Want die vraag zou voor mij de sleutel bevatten om mezelf terug los te krijgen. Daar zat immers mijn echte kracht. Daar zat mijn passie. En bij mij was en is dat dus… Schrijven. En praten. Of dat nu boeken zijn, blogs, artikels, opleidingen, … : ik moet kunnen schrijven en daarover in dialoog gaan. In verbinding gaan om mensen in beweging te krijgen… De baseline van Dinbousters is niet per toeval gekozen 🙂

De geur van de herinnering… Falen als leidraad tot de essentie

Het is dan ook opmerkelijk dat ik vandaag buiten de “geur” van die dag vorig jaar herkende. En dat die mij terug naar toen wegflitste. Net als toen heeft het juist geregend. Het is druilerig. Ik merk aan de natuur dat in bloei komt. Je voelt als het ware de zomer maar ze is er nog niet…

En uitgerekend vandaag zie ik dit filmpje van J.K. Rowling op YouTube.

Ze heeft het erin over falen. En laat ons eerlijk zijn: falen is niet plezant. Je moet door een lange donkere tunnel, waar licht lange tijd eerder hoop lijkt dan echt een realiteit.

The true benefits of failure is that they force you to strip away all the inessential and makes you send al your energy towards your big idea, your dream — J.K.Rowling

Af en toe eens falen is onvermijdelijk, zegt ze ook – tenzij je zo voorzichtig leeft, dat je eigenlijk al “by default” gefaald hebt… in leven.

Ik kan haar alleen maar volgen daarin. Of ik ooit de sprong had durven wagen om effectief zelfstandige te worden zonder die donkere periode, weet ik niet. Maar het heeft het proces wel versneld. En de keuze scherper gemaakt. Plots moest ik terugvechten. Mij ontdoen van alle overbodige luxe en terug gaan naar de essentie. Wat wil IK? Waar word ik terug warm en enthousiast van? En dat bleek… Mijn droom te zijn. De droom om samen met Elke Wambacq, mensen in beweging te krijgen via verbinding.

Ja, falen heeft mij gedwongen mijn droom concreet te maken. En te kiezen. Te springen.

Of zoals in het boek van Susan Jeffers, dat ik ook in mijn handen kreeg door coach Annick, en nog steeds koester… “Feel the fear… and do it any way.” En dat is exact wat we met Dinobusters hebben gedaan: de angst onder ogen komen… Durven voluit gaan voor onze droom.  En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor…

Onze enthousiaste berichtjes, als we weer eens een stapje dichter bij onze droom komen, bv bij de aankoop van promo materiaal voor één of andere beurs, moet je er dan maar bij nemen :-p

Schermafbeelding 2016-06-14 om 15.07.08.png

 

 

 

Een blik op de toekomst: stront wordt meststof

Schermafbeelding 2015-12-12 om 14.55.05

 

Nu de champagneflessen van gisterenavond uitgeknald zijn en iedereen boordevol goede voornemens aan 2016 begint, voel ik dat de tijd rijp is om ook via mijn blog de blik op 2016 te krijgen.

Stront wordt meststof

Het hoeft geen betoog… Wie mij online en in real life een beetje gevolgd heeft, weet dat 2015 niet bepaald mijn makkelijkste jaar is geweest. En toch blijkt de stront van het voorbije jaar net die meststof te bevatten om nieuwe ideeën te doen kiemen, ontpoppen, opgroeien. Ja, net dat moeilijk jaar heeft mij gedwongen om keuzes te maken die ik anders ongetwijfeld nog even had uitgesteld. Keuzes die mij serieus uit mijn comfort zone dwingen. Keuzes die mij terug naar de basics doen grijpen. Wat is de kern van mijn bestaan? Wat vind ik cruciaal en waar haal ik mijn energie uit?

Weg bij Vlaamse overheid

En dan kan ik alleen maar concluderen dat ik de juiste knoop heb doorgehakt door mijn loopbaan bij de Vlaamse overheid vanaf 1 januari 2016 op pauze te zetten. Na 13,5 jaar bij de Vlaamse overheid sla ik een andere richting uit. Er is een tijd van komen en gaan, en mijn tijd van gaan is nu gekomen. Dat betekent ook dat ik mijn warme collega’s en vrienden moet achterlaten en mij richten op dit nieuwe verhaal.

De vele berichtjes, mails, kaartjes, bloemen en sms’en van de afgelopen maanden doen mij beseffen dat ik daar toch een steentje heb mogen verleggen in de rivier daar… Meer dan eens heb ik op mijn Spotify dit liedje van Bram Vermeulen gespeeld de afgelopen maanden

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde. Het water gaat er anders dan voorheen. De stroom van een rivier hou je niet tegen, het water vindt altijd een weg omheen. Misschien eens, gevuld door sneeuw en regen, neemt de rivier mijn kiezel met zich mee. Om ‘m dan glad en rond gesleten te laten rusten in de luwte van de zee

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde. Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten. Ik leverde bewijs van mijn bestaan. Omdat door het verleggen van die ene steen, de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan…

(Uit “De Steen” van Bram Vermeulen)

Ik heb zoveel mooie zaken meegemaakt bij de overheid, al was het zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn. En toch heb ik de overheid mee  terug in beweging gekregen, en daar ben ik best trots op! `

Gelukkig is het geen “away from” keuze maar een keuze “towards”… Een bewuste keuze die mijn toekomst een nieuwe wending geeft. En bovendien blijft mijn “public service motivation” meer dan intact. Men kan mij wel uit de overheid halen, maar niet de overheid uit mij 😉

Samen schrijven we een nieuw verhaal

Ja, in 2016 zet ik een nieuwe mijlpaal uit in mijn leven. Ik ga mij dit komende jaar enkel nog focussen op datgene wat mij professioneel energie is blijven geven, op momenten dat de energie helemaal op was, namelijk de Dinobusters. Ik ga doen wat ik niet kon laten, ook toen al de rest stilviel: schrijven, schrijven en schrijven. Boeken, artikels en blogs. Daarnaast ga ik opleidingen bedenken, in elkaar steken en geven, en ook workshops en lezingen doen, samen met Elke Wambacq. We steken ook opnieuw onze ziel in een 3de Dinobuster-verhaal (publicatie rond zomer 2016). Er zijn verder plannen voor een boek rond de kracht van interne coaching binnen organisaties (najaar 2016). En we dromen van een sprookje voor kinderen met dubbele bodem rond integriteit in organisaties (einde 2016). Maar ook poëzie en de eerste stappen naar een fictie-non fictie boek (noem het gerust een politiek-ambtelijke thriller) zullen mijn professionele aandacht krijgen.

En uiteraard blijf ik in verbinding staan met al die andere dinobusters die – buiten ons bedrijf maar in dezelfde spirit – blijven ijveren voor een warmere, opener en meer klantvriendelijke organisatie.

Ja, de organisatie van de toekomst bouw je samen. Ook in 2016! Gelukkig nieuwjaar! #tobecontinued

Voor zolang als ik leef, geloof ik in mijn eigen weg  – Er is iemand die mij vasthoudt, die precies weet wat ik zeg – En lijkt de weg soms eindeloos, en is het einde niet in zicht – Wordt dan niet te hopeloos , maar loop dan altijd naar het licht

(Uit: “Loop naar het licht” van Los Angeles, The voices”)

 

Dinobusters Rock

Dat het bij Dinobusters niet om mij of Elke draait, maar om het “samen” verhaal waar we heel sterk in geloven en dat we willen realiseren, heb ik ongetwijfeld al eens verteld

Daarom maakte ik zonet ook dit filmpje met Magisto. Zalige app en website. Prachtige filmpjes onmiddellijk klaar. En je wordt er nog vrolijk van ook… Omdat iedereen (ook ik) dit wel eens kan gebruiken

Good Friends are here to stay

Als je dat maar weet…