Geef de overheid een smoel

Vandaag staan de Dinobusters in de Metro-krant – met 5 tips om de overheid meer een smoel te geven. De uitgebreide versie van ons verhaal, vind je hier op deze blog. Zeker het lezen waard. Ik ben eigenlijk wel benieuwd… Wat is jouw favoriete tip? zonder twijfel… Tip 2: Blijf jezelf, er zijn al anderen genoeg… Veel leesplezier, Nancy X

Dinobusters

img_20160926_101631

Vandaag brengt het krantje Metro een interessante carrièregids uit met nuttige tips om fijn aan de slag te gaan bij de overheid. Daar konden de Dinobusters natuurlijk niet ontbreken en we verzamelden 5 tips om de overheid een smoel te geven zodat ze eindelijk van haar vervelend imago verlost kan raken. Hier geven we met plezier een long read mee van het artikel in Metro.

De situatie is ernstig… maar niet hopeloos

Toen wij een goede 10 jaar gelden onze carrière bij de overheid begonnen, waren we redelijk onbevangen. We zouden de wereld verbeteren, niet morgen maar gisteren. En waar kon je dat beter doen dan bij de overheid? De overheid is de plek bij uitstek om iets extra voor de samenleving te betekenen en mensen alle kansen te geven een gelukkig leven op te bouwen. Deze “public service motivation” is voor veel ambtenaren een grote drijfveer om voor de overheid…

View original post 972 woorden meer

Living the dream

Een kleine stap voor de mens… Een grote stap voor de mensheid… Of toch op zijn minst, een grote stap voor Elke Wambacq en mijzelf in ons parcours als zelfstandig ondernemer… 🙂

Dinobusters

Groot nieuws…

Wie ons volgt op Twitter en Facebook heeft het al door: er is iets veranderd in ons bedrijfje. Na de officiële start op 1/1/16 – waarbij ik als voltijdse zaakvoerder aan de slag ging, is nu ook Elke Wambacq volledig ter beschikking van Dinobusters. En dat mocht gevierd worden.

Schermafdruk 2016-09-04 21.42.41

Vanaf nu gaan wij ons nog meer smijten om organisaties mee te veranderen, overheden te prikkelen, boeken en blogs te schrijven en vooral: onze eigen droom waar te maken. Living the dream – elke dag opnieuw. Dat betekent niet dat elke dag bestaat uit melk en honing – de grote brok onzekerheid die zelfstandig zijn met zich meebrengt, het blijft wennen.

Het verhaal over waarom en hoe we die droom precies waarmaken, vertel ik zelf in dit interview op de sofa bij Vera Smets – Straffe madam en zaakvoerder van Finance Is Fun 

Ons enthousiasme is in elk geval nog altijd groot. We…

View original post 9 woorden meer

Het Disruptief Comité maakt zich klaar voor een Nieuwe Politie

Soms vallen puzzelstukjes samen. Zoals hier, rond de oprichting van een Comité D (Disruptief) naast Comité P voor onze veiligheidsdiensten.

In navolging van het congres #veilig2020 wil Stad Gent samen met de provincie en de minister van binnenlandse zaken de mening van de burgers horen over veiligheid en over hoe zo’n disruptief comité in zijn werk zou kunnen gaan.

Heb je hier al over nagedacht en wil je graag mee je stem laten horen? Kom dan op zondag 4 september 2016 meedenken en zeg je gedacht!

We geven er 4/9 er een lap op 11u tot 12u30 in de Sint-Pietersnieuwstraat 128 te Gent (Backstay Bar I) . Tot dan!

Dinobusters

Disruptief comite

De start: Veilig 2020

Ongeveer twee maanden terug was het even stil in Gent. Na een indrukwekkende presentatie van Peter Hinssen (technologie ondernemer en auteur) en Steven Van Belleghem (professor marketing aan Vlerick Business School en auteur) op het congres Veilig 2020 moest minister van Veiligheid Jan Jambon even naar de woorden zoeken. Beide lezingen maakten duidelijk dat de huidige manier van werken niet afdoende zal zijn om op een slimme en ethisch verantwoorde manier aan misdaadbestrijding te doen. We schreven er toen deze blog over.

Criminaliteit evolueert razend snel mee met de nieuwe technologieën en de overheid staat erbij en kijkt ernaar. De terreuraanslagen doen daarbij nog extra olie op het vuur. Om een veiligheidsgevoel te creëren grijpen we snel naar de klassieke formules om de publieke opinie te sussen. Meer militairen en politie kleurden het straatbeeld en in een paniekreactie krijgen bepaalde bevolkingsgroepen een stigma.

View original post 644 woorden meer

Er zijn nog zekerheden…

“Er zijn nog zekerheden in het leven”

Dat is werkelijk wat ik eergisteren dacht, toen ik op Twitter voor het eerst las over het nieuwe plan ter bestrijding van burn-out van Federaal minister van ambtenarenzaken, Steven Vandeput.

Ja, er zijn echt nog zekerheden in dit leven. Het is immers zomer – half juli – de komkommertijd komt eraan en plots wordt nieuws van en over ambtenaren weer “hot”. Gelukkig is het deze keer met een serieus onderwerp – en niet omwille van een verhuis van een overheidsgebouw en de meters dat dat te ver stappen zou zijn.

Ambtenaren en de overheid zijn de afgelopen dagen dus weer actueel naar aanleiding van het plan van Vandeput. Enkele weken geleden was ook vanuit de Vlaamse overheid een actieplan rond burn-out gepubliceerd, wat weliswaar zo goed als geruisloos gebeurde wegens in volle brexit-crisis (met uitzondering hiervan).

Het actieplan zelf (DM / 12-07-2016) bestaat uit 5 grote lijnen, namelijk

  1. Meer thuiswerk en satellietkantoren
  2. Flexibele dagindeling
  3. Tijdelijk ergens anders werken
  4. Intern solliciteren aanmoedigen
  5. Uitbouw expertisecentrum voor begeleiding

Als ervaringsdeskundige op vlak van burn-out en sindsdien nogal voortrekker van een meer gebalanceerd leven, kan ik niet anders dan blij zijn met deze aandacht voor de mens in elke medewerker. En toch bleef ik met een wrange nasmaak zitten.

Met het plan op zich is nochtans niks mis. Meer nog: het lijkt wel boerenlogica waarvan ik alleen denk: dat is toch logisch? Is daar écht een actieplan voor nodig?

Too little, too late

In een overheidscontext wil elke minister uiteraard zijn eigen stempel drukken op het beleid. De vijf punten worden dan ook als vernieuwende ideeën naar voren geschoven en in een chique plan gegoten. Nog maar eens een plan, denk ik dan. Opnieuw zoveel slimme breins hebben uren samen gezeten, om opnieuw het warme water uit te vinden. Ik wil niet denken aan wat dit heeft gekost aan tijd voor overleg, werkgroepen, stuurgroepen, focusgroepen, verslagen, afstemmen, schrappen, bijschrijven, versies en versiebeheer… Om dan te eindigen met iets wat sowieso een compromis is van het maximaal haalbare op administratief en politiek vlak…

“Too little, too late”, denk ik dan… Vooral omdat we opnieuw heel veel overlap zien tussen de verschillende bestuurslagen, opnieuw wordt hetzelfde opnieuw uitgevonden en bedacht, terwijl collega’s van andere bestuurslagen en -diensten op (soms letterlijk) enkele honderden meters van elkaar zijn verwijderd en toch erin slagen niet samen te werken. Als je er zo over nadenkt, is dat bijna een prestatie: over hetzelfde onderwerp werken (en dus dezelfde experts consulteren) en er toch in slagen dat niet samen te doen.

En dan vraag ik mij af: wat is toch zo moeilijk in die overheid om echt samen te werken en echt de koppen bijeen te steken? Waarom lopen ministers, hun kabinetschefs, hun ambtenaren, allemaal gewone mensen zoals jij en ik – niet vaker bij elkaar binnen – gewoon, eens op de koffie gaan. Om gewoon es van gedachte te wisselen. Plannen en ideeën te delen. Informeel samenwerken. Die brug overgaan is blijkbaar niet zo evident, en tussen Vlaams en federaal niveau zelfs quasi not done. Het kan nochtans héél wat tijd en energie opleveren – dat hebben wij enkele jaren geleden met Club35 meer dan bevestigd gezien.

Bruggen bouwen over de bestuurslagen heen: het is niet zo moeilijk als het lijkt

Bruggen bouwen over de bestuurslagen heen, is nochtans niet zo moeilijk als het lijkt. Soms moet je gewoon de sprong maken van denken naar doen. Niet blijven palaveren maar gewoon hands-on mensen met mensen laten spreken. Zoals wij indertijd deden. Club35 is nog altijd één van de zaken – ontstaan als experiment in de schoot van de FOD Sociale Zekerheid, hoe kon het ook anders – waar ik met blijvende trots op terugkijk.

Het netwerk ontstond informeel – als soort van “zelfhulpgroep” voor jonge ambtenaren (min 35 jaar was de intussen losgelaten leeftijdsgrens toen). Allemaal merkten we dat we met dezelfde dingen bezig waren (sociale media, zelfsturende teams, talentenmanagement, …) maar los van elkaar. Wat als we informeel die kennis nu eens zouden delen, dachten we. Elkaar insprireren. Samen denken en doen. Los van de hiërarchie – maar uiteraard wel met respect voor ieders eigenheid en zonder de vertrouwelijkheid van documenten te schaden. Gefaciliteerd door de sociale media (Yammer-netwerk) maar met ook een aantal échte bijeenkomsten. Op basis van openheid en een public service motivation. And so we did. Einde van de lijn. Niet alleen denken, ook doen.

Eigenlijk zou de evidentie waarmee we dat toen – naïef en jong als we waren – deden, een ervaring moeten zijn die elke ambtenaar eens heeft. Het algemeen belang opnieuw in zijn pure vorm voorop plaatsen, even ontsnappen uit de hokjes waarin we als ambtenaar zijn gestoken.

Benoemen benoemen benoemen

Maar goed. Toen was toen. En nu… mag ik mij eigenlijk in al die heisa over ambtenaren niet druk maken. Het is niet meer mijn échte biotoop, al zal het ongetwijfeld ook wel de aard van het beestje blijven. Want alhoewel ik nu al dik half jaar als zelfstandige bezig ben, blijft mijn hart kloppen voor die overheid en de oorspronkelijke motivatie om voor de publieke sector te gaan werken.

En tegelijkertijd blijft mijn voormalig ambtenarenhart bloeden als het over pijnpunten in overheid gaat. Omdat het niet vooruit lijkt te gaan. De helaasheid, of moet ik zeggen traagheid, der dingen blijft de overheid parten spelen. En de strenge zwijgcultuur – waarin iedereen de kleine garnalen in de gaten houdt of er niet buiten de lijntjes wordt gekleurd, terwijl grote vissen buiten schot blijven – wat net het tegenovergestelde is van de broodnodige openheid.

Net daarom moeten we, als we iets om die overheid geven, de dingen durven benoemen zoals ze zijn. Door ze onder de tafel te vegen, toe te dekken met de mantel der liefde – en dus eigenlijk signalen de mond te snoeren, lossen we niks op. Enkel openheid en transparantie kan hier soelaas brengen – met uiteraard de focus op de latere oplossingen.

Ja, bij dinobusters zijn we nogal fans van het mantra “durven benoemen, benoemen, benoemen“. Niet van “vast benoemen” 😉 , wél van op een respectvolle manier eerlijk met elkaar omgaan en durven denken -doen – zien en zeggen in één vloeiende beweging.

Hé. Misschien moeten we eens een workshop gaan geven in ministerkringen. Als ze ons willen horen en iets met de boodschap willen doen tenminste. Ik moet namelijk nogal zuinig zijn met mijn energie en een op voorhand verloren case, daar begin ik niet meer aan 😉

Burn-out gaat verder dan alleen maar een politieke oplossing

Alle actieplannen, denktanks, comités, actiepunten, … ten spijt – dat alleen zal het niet oplossen. Burn – out is, zoals elke gisteren in De Morgen zegde , een signaal van een burning platform als samenleving. We moeten ons anders gaan organiseren, zowel in onze werkcontext als in onze vrije tijd – iets wat trouwens steeds meer door elkaar loopt.

Misschien moeten we gewoon al starten met eens iets minder te moeten. De keren per dag dat wij dat m-woordje gebruiken : ontelbaar. Ik moet gaan eten, ik moet gaan dansen, ik moet – ik moet – ik moet…

 

Hoog tijd dus om iets meer rust in te bouwen, ons bewust te worden van waar we allemaal mee bezig zijn, wat dat vergt van onszelf, ons lichaam, ons brein, en durven stilstaan.

Doorgaan zoals we nu bezig zijn is alleszins geen optie. Maar de oplossing zal niet enkel van de politiek komen. Of van de administratie. Burn-out tegengaan zal vergen dat we op twee sporen tegelijk inzetten

  • op organisatorisch vlak, moeten we afstappen van de organisatievormen uit het verleden. Er wordt vastgehouden aan een cultuur van “damand & control“, zeker in tijden van onzekerheid en besparingen. Net dan blijkt de hiërarchische topdwon-benadering net iets makkelijker dan autonomie en vertrouwen geven, en heldere doelstellingen formuleren.

Schermafbeelding 2016-07-14 om 01.25.06

  • op individueel vlak, samen, als mensen in deze samenleving, moeten we bovendien durven aanvaarden dat goed soms ook al goed genoeg is. Je moet niet altijd de beste versie van jezelf zijn. Dat is gigantisch vermoeiend. Niet vol te houden. Weerbaarheid hebben we nodig. En ja, goed is wel goed genoeg… En zelfs broodnodig.

Schermafbeelding 2016-07-12 om 21.49.57

Daarom vind ik die tshirts van Mamzel de max – Moet just niks. Ik bestel straks absoluut mijn eerste exemplaar.  Schermafbeelding 2016-07-14 om 09.04.40

En intussen…

… blijf ik zelf vaststellen dat het balanceren is. Een burn-out aanpakken doe je niet alleen door de context te veranderen (van ambtenaar naar zelfstandige) maar ook door aan jezelf te werken. Elke dag opnieuw.

De bevlogenheid is niet verdwenen met burn-out, ik kan zelfs zeggen dat die terug enorme revival kent. Alleen ontbreekt daarbij de tomeloze energie om eindeloos dingen te blijven combineren. Ik heb geleerd te focussen en keuzes te maken. En dat is oké. Aanvaarden wat is, in het NU zijn en beetje mildheid tonen voor jezelf is dan ook cruciaal. Al moet ik eerlijk blijven. Ik kan kan het misschien goed uitleggen – ik heb deze blog al tiental keer nagelezen en verbeterd –loslaten is een levenslang (leer)proces.

Maar ach, daar is intussen ook de zomer opnieuw. Weerkundig gezien toch. Het doet me warempel opnieuw even stilstaan… Door even stil te staan, zie je immers dingen die je anders voorbij loopt. Gewoon weten dat vandaag maar één keer komt en je morgen niet zomaar even “opnieuw” kan doen is heel belangrijk inzicht geweest…  Al moet ik die stilstaanmomenten wel nog steeds bewust inplannen in de agenda én bewaken.

En jij… Wat doe jij om jouw ratrace even te doen stilstaan? Laat het mij gerust weten – ik ben benieuwd…

Schermafbeelding 2016-07-12 om 22.03.26

 

Omdat we samen meer weten dan alleen…

Elke schreef vandaag in De Morgen een reactie op de aankondiging van het actieplan tegen burnout door Steven Vandeput. Het opiniestuk werd top5 van meest gelezen stukken vandaag bij De Morgen. Op onze Dinobusters-blog schreven we er de extended version bij. Morgen geef ik nog een eigen reflectie erbij op deze blog… Dankjewel alleszins voor de massale berichten van steun, retweets, smsjes, mails, … We hebben duidelijk iets in beweging gezet – keep it going…

Dinobusters

Gisteren kondigde Federaal minister van ambtenarenzaken zijn actieplan aan om burn-out bij ambtenaren aan te pakken. De cijfers rond burn-out stijgen immers jaar na jaar en moeten aangepakt worden.

Het actieplan wordt in De Morgen goed uitgelegd en heeft enkele kern-punten:

  1. Meer thuiswerk en satellietkantoren
  2. Flexibele dagindeling
  3. Tijdelijk ergens anders werken
  4. Intern solliciteren aanmoedigen
  5. Uitbouw expertisecentrum voor begeleiding

Schermafbeelding 2016-07-12 om 20.06.32 Artikel De Morgen – 12/07/2016

Het klinkt allemaal héél mooi. Als ervaringsdeskundige (Nancy) en bijna-ervaringsdeskundige (Elke) zijn we dan ook héél blij met alle aandacht die gaat naar deze prangende maatschappelijke uitdaging. We lopen en hollen onszelf en elkaar steeds meer voorbij en staan niet stil bij het effect daarvan op lange termijn.

Elke Wambacq schrijft er – op vraag van De Morgen – vandaag ook dit opiniestuk over.

Schermafbeelding 2016-07-13 om 08.10.30.png De Morgen – 13 juli 2016

We hernemen hier even de conclusie, maar lees zeker het volledige stuk – het is een absolute aanrader (als…

View original post 1.049 woorden meer

Vergane glorie

Fronsende wenkbrauwen

Elke dag lees ik wel artikels in de krant waarvan ik denk “dat is waarom een mens wenkbrauwen heeft gekregen: om ze op te trekken”.

En toch zijn er weinig artikels waarover ik plots sms’en en sociale media berichtjes begin te krijgen. Tot gisteren. Op Facebook verslikte Evelien Chiau zich bijna in haar woorden toen ze de verwees naar het artikel in Trends met Ferdinand Huts, grote baas van Katoennatie.

De tekst is zo frappant… Ik plak ze hier even, kunnen jullie lekker mee genieten… (sic)

Schermafbeelding 2016-06-16 om 21.52.56.png

Korte passage uit artikel met Ferdinand Huts in TRENDS

 

Huts haalt (terecht) aan dat Vlaanderen wel wat meer ondernemerschap nodig heeft. Volledig juist.

Alleen legt hij de oorzaak daarvoor bij … de vrouw?!?! Ja, die zijn de laatste jaren écht te veeleisende geworden, mannen MOGEN van hun vrouwen niet meer ondernemen, ah neen – ze moeten moderne man zijn en mee in het huishouden werken. En verlof nemen, uiteraard – of nog erger: quality time doorbrengen met zijn gezin.

Heel het stuk door hoor je Huts bijna in je oor brullen “HOE HALEN ZE HET IN HUN HOOFD – DIE VROUWEN? QUALITY TIME OF WAT?”

Moeten de mannen nu wérkelijk ook al van hun leven gaan genieten? En die vrouwen, per definitie betere levensgenieters (ahum) want baren de kinderen (biologisch foutje ongetwijfeld) -zijn eigenlijk niet meer of minder dan gewone kiekens die zich in de miserie gefemeniseerd heeft volgens Huts.

Slecht bezig

Wat ben ik even slecht bezig, bedenk ik bij mezelf.

Want sinds januari koos ik ervoor om kleine zelfstandige te worden, samen met mijn partner-in-crime en vriendin Elke Wambacq. Klein was ik al (1m 58 om precies te zijn), maar na 14 jaar leidinggevende functie bij de overheid koos ik voor een nieuwe richting in mijn leven en … ging ik ondernemen.

Ik leverde fel in op mijn loon, mijn zekerheid, mijn betaalde vakantiedagen, verzekeringen, … En toch deed ik dat met volle steun van manlief. Die nu natuurlijk niet meer kan ondernemen, want nu hou ik hem pas écht tegen- nietwaar? Wat een zever is me dat zeg. Ont-huts-end vind ik dat.

Kan iemand misschien Huts vertellen dat hij mag wakker worden uit zijn winterslaap van 70 jaar geleden? Vrouwen hebben intussen stemrecht gekregen en dat we zelf ook mee mogen beslissen over hoe het er in ons eigen gezin aan toe gaat, vinden we intussen zelfs een vanzelfsprekendheid.

Mijn lessen als ondernemer

Huts haalt wel terecht aan dat we in Vlaanderen wel wat meer ondernemerschap nodig hebben. Alleen geeft hij er de totaal verkeerde verklaringen aan.

Wat ik wel heb gemerkt, die paar maanden als zelfstandige, is het volgende:

  • Ondernemers krijgen meer maatschappelijke waardering dan ambtenaren. Ik ben als persoon nochtans nog altijd dezelfde, maar zeggen dat je bij de overheid werkt of dat je een eigen zaak hebt: het komt precies anders over
  • Daartegenover staat dat iedereen wel denkt dat je schatrijk bent door de zakken met zwart geld die je achterover kan slaan als zelfstandige? Ik ben ze nog niet tegengekomen, die achterpoortjes – en heb geen enkele ambitie in die richting whatsoever. En toch blijven velen ervan overtuigd dat je vanalles in ’t zwart doet – hoe vaak je ook beweert dat je alles op factuur regelt.
  • De schrik om te ondernemen komt vaak voort vanuit een schrik om niet voldoende ingedekt te zijn bij onvoorziene omstandigheden. Ziekte, een overlijden, … Alles kan sociale ontwrichting teweeg brengen. En ja, je bent als werknemer daar iets beter tegen beschermd. En toch kan je je als ondernemer perfect privé laten verzekeren. Voor alle opgesomde risico’s.
  • De autonomie als zelfstandig ondernemer is ZALIG.

Maar we wijken af. Ik wijd nog wel eens later een blog hieraan. Terug naar Huts.

Dinosaurus

Ik moet Ferdinand Huts nu ook wel stiekem een klein beetje dankbaar zijn. Hij heeft op één dag meer discussie over ondernemerschap teweeg gebracht als alle concept-en discussienota’s rond innovatie en ondernemen van deze Vlaamse, Federale en Waalse regering samen. En geloof me, komende uit een overheid, weet ik wat dat betekent 🙂

Bovendien heeft hij een kranten-artikel uitgelokt die exact naar ons concept met Dinosauriërs verwijst 😉

Schermafbeelding 2016-06-16 om 22.06.51

Artikel in Het Laatste Nieuws over de uitspraken van Huts

 

En nu komt de clou. Met ons concept van de Dinobusters geven Elke Wambacq en ikzelf regelmatig  workshops over hoe bepaalde ideeën niet meer aangepast zijn aan de hedendaagse samenleving. Het concept van de dinosaurus in je organisatie die je moet leren zien en benoemen is niet altijd even evident uit te leggen. Tenzij je dat natuurlijk kan duiden aan de hand van een voorbeeld dat iedereen zich voor de geest kan halen.

De case Huts geeft ons ineens opnieuw een heel herkenbare dinosaurus (“vrouwen zijn de schuld van gebrek aan ondernemerschap”) die losgelaten wordt in een samenleving die dat soort ideeën niet meer pikt. En terecht.

De dino in zich is natuurlijk niet Ferdinand Huts zelf. Want de man in kwestie is een succesvolle ondernemer, die naast deze achterlijke uitspraak, ongetwijfeld ook zinnige zaken kan zeggen én gedrag stelt dat niet zo controversieel is. Dinosaurussen zijn in deze context dan ook niet zozeer de individuele mensen zelf – maar wel het gedrag dat ze stellen,  uitspraken die ze doen … en die dringend aan een update toe zijn. Dus kan iemand Huts nu in de 21ste update inpluggen? Hij heeft precies enkele van zijn recente nieuwe releases gemist…

Reality Check

Maar als je me nu wil excuseren. Ik moet dringend met mijn man gaan praten over zijn verwachtingen. Ik doe ongetwijfeld iets mis, want hij heeft mij nog niet volledig opgevorderd voor de komende zomervakantie. En blijkbaar moet ik als onderneemster wel degelijk alle komende vakanties verlof gaan nemen van mijn man, en city-trippen ondergaan en wafeltjes gaan eten – in naam van die vervloekte “quality time”. Of ben ik terug te voortvarend en geldt dat vooroordeel enkel in één richting?

En mijn man?

Ach… die is al lang blij is dat hij terug een vol-enthousiaste, vrolijke, gebalanceerde vrouw heeft. En dat hij ’s avonds eens buiten mag 😉 terwijl ik hier dus met laptop in de zetel zit te werken. Maar niet voordat ik eerst de kinderen in bed heb gestopt. Aja, want die ondernemende vrouw moet ook wel wat doen in het huishouden hé. Zoniet wordt de harmonie in ons gezin … vergane glorie…

 

PS Huts reageerde zonet nog in een interview. Daarin is hij genuanceerder, geflankeerd door zijn eigen straffe madam – en toch blijft kern van zijn betoog hetzelfde. Je kan niet stofzuigen en klanten bedienen tegelijkertijd. En huishoudelijke taken leiden af van echt ondernemen. Wat hij precies nog altijd niet door heeft, is dat gebalanceerd leven een eigen keuze is. Ook voor ondernemende madammen. En mijnheren. Misschien toch maar eens de straffe opinie van Danielle Vanwesenbeeck lezen. Of die van Sophie Thiebaut. En ongetwijfeld zijn er nog meer straffe madammen die van zich laten horen. Blijven doen. Wie niet horen wil, moet overspoeld worden…

Terug naar de essentie

Het mensenlijk brein is toch iets bijzonders. Ik stelde mij daar vroeger altijd iets bij voor als was het dat kleine grijze mannetje dat in mijn bovenkamer vanalles zit te besturen en commanderen, zoals in de tekenfilmpjes van “Er was eens… Het leven” , waar ik als kind zot van was. Het onthoudt dingen waarvan ik zelf niet meer wist dat ik ze onthouden had. En het doet dat met alle zintuigen samen. Zo kan werkelijk alles wat je ooit hebt beleefd, en wat een indruk heeft nagelaten, iets triggeren in die hersenen, waardoor je BAM terug gekatapulteerd wordt in de tijd.

Bij mij is dat bijvoorbeeld nu, deze periode – het einde van een schooljaar van de kindjes, de zomer die ontluikt (alhoewel daar vandaag niet veel van te zien is 😉 ) – en die rommelt serieus in mijn beleving van de tijd.

Als elke stap er één teveel is…

Ik verklaar mij nader. Vorig jaar, zelfde plaats, zelfde tijd, ging ik door een heel donkere periode. Ik zat in de knoop, worstelde met vanalles en nog wat, was heel snel geïrriteerd en boos op de wereld, mijn vrienden, familie, gezin, omgeving en eigenlijk ook op … mijzelf. Het feit dat ik mijn eigen grenzen was tegen gekomen en moest toegeven dat ik niet kon blijven ongestraft energie geven zonder ooit eens terug te tanken, was een bittere pil om te slikken. Of beter: het leek onoverkomelijk en maakte me totaal immobiel.

En dat immobiel, dat mag je wel héél erg letterlijk nemen.

Ik bevroor, kon niets meer. Eens ik de kinderen naar school had gebracht, was mijn zwaarste opdracht om terug van de zetel naar de keuken te geraken en mijzelf een koffie te maken. Daar deed ik gewoon uren over, terwijl ik een meer vulde met mijn tranen. De vaatwas legen en terug vullen: Zelfde verhaal. Nog zo’n onoverkomelijke berg waar ik dagelijks eens over moest. Ik werd al opstandig nog voor ik eraan moest beginnen – gewoon omdat ik wist dat dit mij zoveel energie zou kosten dat mijn hele middag ermee gevuld zou zijn.

Nu kan ik mij zelfs in de verste verte niet meer inbeelden hoe diep ik toen zat.

Schrijven kan levens redden (of op zijn minst ontploffingen vermijden)

Gelukkig heb ik al sinds het moment dat ik kon schrijven, de reflex om héél veel van mij af te schrijven. Man, dat is mijn redding geweest. Zonder schrijven was ik in die periode letterlijk ontploft, vermoed ik. Zoveel gevoelens als ik toen opkropte, echt binnenin mezelf houden: dat had mijn lichaam écht niet overleefd…

Tot die middag in juni. Ik zie me daar nog zitten. Buiten in mijn kleine stadstuin. Het had net geregend, maar ik moest en zou even ademen. Zuurstof krijgen (letterlijk). Dus zette ik mij buiten. Mijn coach / psycholoog Annick Vanden Nest had me opnieuw ferm uitgedaagd en opdracht gegeven na te denken over één vraag. En die was niet, waarover ik al heel de tijd aan het tobben was, namelijk: wat ga ik doen met mijn leven. Neen. Ik moest mijzelf van haar slechts één vraag stellen. Eén vraag maar…

“Wat kan ik niet stoppen… zelfs als al het andere stopt?”

Want die vraag zou voor mij de sleutel bevatten om mezelf terug los te krijgen. Daar zat immers mijn echte kracht. Daar zat mijn passie. En bij mij was en is dat dus… Schrijven. En praten. Of dat nu boeken zijn, blogs, artikels, opleidingen, … : ik moet kunnen schrijven en daarover in dialoog gaan. In verbinding gaan om mensen in beweging te krijgen… De baseline van Dinbousters is niet per toeval gekozen 🙂

De geur van de herinnering… Falen als leidraad tot de essentie

Het is dan ook opmerkelijk dat ik vandaag buiten de “geur” van die dag vorig jaar herkende. En dat die mij terug naar toen wegflitste. Net als toen heeft het juist geregend. Het is druilerig. Ik merk aan de natuur dat in bloei komt. Je voelt als het ware de zomer maar ze is er nog niet…

En uitgerekend vandaag zie ik dit filmpje van J.K. Rowling op YouTube.

Ze heeft het erin over falen. En laat ons eerlijk zijn: falen is niet plezant. Je moet door een lange donkere tunnel, waar licht lange tijd eerder hoop lijkt dan echt een realiteit.

The true benefits of failure is that they force you to strip away all the inessential and makes you send al your energy towards your big idea, your dream — J.K.Rowling

Af en toe eens falen is onvermijdelijk, zegt ze ook – tenzij je zo voorzichtig leeft, dat je eigenlijk al “by default” gefaald hebt… in leven.

Ik kan haar alleen maar volgen daarin. Of ik ooit de sprong had durven wagen om effectief zelfstandige te worden zonder die donkere periode, weet ik niet. Maar het heeft het proces wel versneld. En de keuze scherper gemaakt. Plots moest ik terugvechten. Mij ontdoen van alle overbodige luxe en terug gaan naar de essentie. Wat wil IK? Waar word ik terug warm en enthousiast van? En dat bleek… Mijn droom te zijn. De droom om samen met Elke Wambacq, mensen in beweging te krijgen via verbinding.

Ja, falen heeft mij gedwongen mijn droom concreet te maken. En te kiezen. Te springen.

Of zoals in het boek van Susan Jeffers, dat ik ook in mijn handen kreeg door coach Annick, en nog steeds koester… “Feel the fear… and do it any way.” En dat is exact wat we met Dinobusters hebben gedaan: de angst onder ogen komen… Durven voluit gaan voor onze droom.  En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor…

Onze enthousiaste berichtjes, als we weer eens een stapje dichter bij onze droom komen, bv bij de aankoop van promo materiaal voor één of andere beurs, moet je er dan maar bij nemen :-p

Schermafbeelding 2016-06-14 om 15.07.08.png

 

 

 

Doe eens zot…

Het moet een goede maand geleden geweest zijn. Partner in crime Elke Wambacq belt  mij op met de boodschap dat het toch al lang geleden was dat we een tijdschrift maakten en het lumineuze idee een zomereditie te creëren voor Dinobusters. Sinds de start van ons bedrijfje hebben we immers opnieuw heel veel ideeën en inspiratie opgedaan en we hebben toch echt wel wat aan de wereld te vertellen.

Tussen droom en realiteit staan uiteraard een hele hoop praktische bezwaren. Dat wist Willem Elsschot al. Dus ging de tijd de afgelopen weken voorbij – volgeboekt met heel wat interessante opdrachten bij Thomas More Hogeschool (Office Management Mechelen), de Stad Diksmuide, een warme politieke partij, wat lezingen in scholen en kleinere bedrijven… tot Elke plots vorige week zegt: “ik ga dat tijdschrift maken hé”

We dachten “doe eens zot” – al neem je dat bij ons best héél letterlijk. En na dat weekend, met heel wat heen-en-weer-gemail, sms’jes à volonté en een flinke dosis schrijfkriebels… stellen wij jullie met heel veel trots voor: de zomer-editie van ons Dinobuster-tijdschrift.

 

//e.issuu.com/embed.html#0/36305321

Over zelfstandig worden, enthousiasme, coaching om te groeien, een nieuwe tool om uw eigen business model (of droom!) realistisch te maken en uiteraard ook… een mini-cursus die kan dienen als communicatietraining.

Benieuwd naar wat jullie ervan vinden!

 

Nek

Wauw, wat een eer, Frank Van Massenhove. Je nam het niet alleen in het verleden, maar ook nu, heel erg op voor ons. Samen staan we sterk. Dinobuster zijn kan iedereen – maar niet iedereen doet het, en al zeker niet publiek en oprecht.

Eén van de 10 wetten van de dinobusters die we in 2014 definieerden als tegenwicht aan de “48 wetten van de macht”, is… neem het op voor, en steun, andere dinobusters. Jij hebt die alleszins goed begrepen. Dankjewel daarvoor…

frankvanmassenhove

R-2596361-1337014904-2421.jpeg

R-E-S-P-E-C-T
Find out what it means to me
R-E-S-P-E-C-T

Respect, Aretha Franklin, single, 1967

http://tinyurl.com/z4b8pl6

Elke Wambecq beschreef afgelopen vrijdag in De Tijd het trieste lot van ambtenaren die hun nek uitsteken: http://tinyurl.com/z4b8pl6

De Tijd vroeg me om een reactie voor de krant van zaterdag 22 april. Dat deed ik graag want mijn respect voor de Dino’s is reuzengroot. Dit stuurde ik op:

De sociale media ontploften. Het thema was trending op Twitter. Maar reacties van leidende ambtenaren waren in geen velden te bespeuren. Ik vrees dat je daar de grondreden van het probleem moet zoeken: bij de overheid, maar evengoed bij grotere bedrijven in de privésector, worden de verkeerde mensen aangetrokken voor de topjobs. Iemand die op zijn assessment poneert dat hij zo weinig mogelijk zijn beslissingen wil doordrukken maar de tijd zal nemen om te luisteren naar iedereen die met stukjes voor een betere oplossing komt aandragen, maakt…

View original post 144 woorden meer

De doos van Pandora

Van een bewogen dagje gesproken..

Dinobusters

Wat gebeurt er als je het deksel van een doosje van Pandora voorzichtig optilt? Vliegt het deksel er dan met volle kracht uit? Ontsnapt er dan een geest uit die fles? Of begint het net te stinken?

De waarheid is… Dat het een combinatie is van al deze zaken.

Toen Elke Wambacq mij zei dat ze een opiniestuk zou schrijven voor De Tijd over het spreekrecht voor ambtenaren, voelden we beiden wel dat het wat teweeg zou brengen. Het is zo’n beetje een olifant benoemen in de kamer. Iedereen weet dat ze er is, maar we gaan er toch liever in een bocht omheen. De opinie werd aangevuld met een artikel – maar al snel dankzij Belga-bericht mee overgenomen in zowat alle kranten.

Onze telefoons stonden roodgloeiend, Twitter en Facebook ontplofte… Dat de reacties zoooooo overweldigend zouden zijn, konden we echt niet inschatten.

We schrijven er volgende week een heel artikel op…

View original post 43 woorden meer