Bestaat er nog zoiets als een onderscheid tussen werk en privé?

Enkele dagen geleden werd ik getriggerd door deze tweet van Jan Denys van Randstad

Tweet Jan Denys

Tweet Jan Denys

Ik herinner mij nog goed dat ik onmiddellijk reageerde dat het onderscheid op zijn minst achterhaald is in deze tijden van Het Nieuwe Werken en altijd en overal aanwezig zijnde mobiele toestellen die de grens op zijn minst filterdun maken

Enkel dagen eerder had ik immers nog dit getweet – en ik meende élk woord ervan

Eigen tweet over zelfde blog van Frank Van Massenhove

Eigen tweet over zelfde blog van Frank Van Massenhove

Dat doe ik trouwens nog steeds. En toch besef ik dat de grote valkuil net daarin verschuilt ligt voor enthousiastelingen zoals mijzelf (die werk niet als iets “lastigs, wat moet” beschouwen maar vanuit een passie elke dag het beste van zichzelf geven) … Want net zoals je op tijd en stond moet eten en drinken, begin ik meer en meer in te zien dat ook het hoofd af en toe moet kunnen rusten. Niet dat ik mijn hoofd dan moet te slaap leggen 😉 maar wel… met iets anders bezig zijn.

Door alle mobiele toestellen is het echter niet alleen mogelijk geworden om altijd en overal toch nog “een beetje” bezig te zijn met het werk, het is voor mij vooral bijna “onmogelijk” geworden om daar niet mee bezig te zijn. Altijd opnieuw zie ik mails toekomen, berichtjes, telefoontjes, en ook op de sociale media valt altijd wel wat te lezen, te beleven, te zien, op te pikken… Alleen kun je niet “een beetje” bezig zijn met het werk, net zoals je niet “een beetje zwanger” kan zijn. Vanaf dat je aandacht erop getrokken wordt, ben je je met je gedachten een beetje weg en zit de adrenaline door je lijf te gieren (dat moet ik nog doen, en o ja, ook dat mag ik niet vergeten – nog even die sms sturen en… voor je het weet ben je terug uur bezig).

Dus heeft Frank Van Massenhove gelijk als hij zegt dat het strikte onderscheid tussen werk en privé is verdwenen, waarbij je “werk” in kantoor doet – achter je computer en tussen je collega’s? Ja! Absoluut. We werken niet meer alleen op kantoor en ook degene met wie we werken durft al eens wisselen. Het is bovendien niet zo dat je voor de work-life balance stopt met leven op de dorpel van je werk. Ik leef immers ook op mijn werk en hoop van u hetzelfde 😉

En toch heeft ook Jan Denys een punt als hij zegt dat het onderscheid niet helemaal verdwenen is. Noem het voortschrijdend inzicht maar…  volgens mij is het onderscheid gewoon… verschoven. Door het altijd en overal kunnen werken, wordt het dé uitdaging van de toekomst om je bewust te worden van wanneer je allemaal wel aan het werk bent en ook bewust te kiezen om dat af en toe… niet te zijn. Het onderscheid is dus niet langer plaats- en tijdgebonden maar geeft wel aan waar je focus op dat moment ligt: bij je werk of bij ontspanning tussen de mensen om je heen, je gezin, je hobby’s, je familie en vrienden.

Alleen: om bewust wél en niet te werken, moet je eerst en vooral beginnen stilstaan bij de activiteit die je aan het doen bent. Ik illustreer even adhv een voorbeeld… zo uit het leven gegrepen… Ik heb enkele weken geleden eens écht kei-lang in de file gestaan. Bijna 3u deed ik over de afstand Aalst-Brussel. Ech balen. Ik was pas om 10u45 in Brussel, wat heel frustrerend is wanneer het eerste overleg van de dag reeds startte om 10u. Ik herinner mij dat ik zuchtend sms’te naar één van mijn medewerkers “ik ga verdorie pas kunnen beginnen werken tegen 10u45“. Waarop zij antwoordde “Maar Nancy, je bent al om 5u begonnen met werken“. Even snapte ik het niet. Ik was  nog niet aan het werk. Toch niet in mijn hoofd… En o ja, ik kon inderdaad niet goed slapen die nacht, en wat doe ik dan steevast…? Even wat mails beantwoorden. Mijn beruchte “To Do” lijstjes aanvullen. De agenda plannen. En voor ik het weet ben ik bezig tot ik om 6u45 moet opstaan met de kindjes. Alleen beschouw ik dat eigenlijk… niet als werken. Het gebeurt zomaar. Zonder dat ik erbij stil sta…

Zo zijn er bij nader inzien wel elke dag meerdere uren dat ik sluipend (wachtend bij de bakker, op de trein, in de zetel) aan het werken ben – zonder dat ik dat beschouw als werken of stilsta bij wat ik aan het doen ben. Gewoon, omdat het zo makkelijk is en me op termijn best wel tijd uitspaart. Denk ik. Maar is dat ook zo?

Het feit dat ik met “www.dinobusters.be” ook een ferm uit de hand gelopen hobby heb waar toch wel enkele uren per week tijd in kruipt, is bovendien evenmin bevorderlijk voor de rust en vrije tijd.

En toch zal ik moeten proberen die rust te vinden in het komende jaar… Dat besef ik wél steeds meer en meer…

Want voor je het weet staat daar plots iemand met een hamer om de hoek. Eind november is zo mijn jongste dochtertje héél ziek geweest. Even waren we zelfs bang dat ze het niet zou halen. De dagen en nachten aan haar ziekenhuisbedje met amper slaap zijn en constant ademhaling, temperatuur, hartslag en zuurstof in de gaten houden zijn dan ook goed in mijn kleren gekropen – tot ik zelf even ademruimte nodig had. Ik kan je garanderen dat het werk dan het allerlaatste is waar ik mee bezig wou zijn (buiten bij wijze van afwisseling om de gedachten even te verzetten). De periode in het ziekenhuis heeft me wel geholpen om te beseffen dat ik mijn focus op dat moment even op mijn gezin moest plaatsen – en op mijn gezin alleen… Dat is me niet door iedereen in dank afgenomen maar ook dat is dan maar zo.

Gelukkig is alles intussen terug in orde met onze poppemie en met ons allemaal – al laat zoiets wel zijn sporen na.

Gisteren las ik nog in De Morgen (http://www.demorgen.be/wetenschap/helft-werkende-vlamingen-riskeert-burn-out-a2165573/) dat 1 op de 2 werknemers afstevent op een burn-out, vaak zonder zich daarvan bewust te zijn. Ik ben in ieder geval van plan om het zover niet te laten komen…  Dus mijn goede voornemen voor 2015…? Niet persé minder werken (want ik werk ook wel écht héél graag)… maar wél bewust zijn van wanneer ik aan het werken ben. En ook bewust op andere momenten niet werken. Manlief wordt alvast mee ingeschakeld om mij in de gaten te houden. En de kindjes. Die kijken sowieso strikt toe op de ingevoerde “iphone-boete”. We betalen namelijk 0,5 euro boete per keer dat de ipad / iphone aan tafel gebruikt wordt terwijl we samen eten. Om met die centjes dan samen leuke dingen te doen. Al betaal ik die uitstapjes even graag zonder dat er boetes moeten vallen…

Conclusie… Bestaat er nog een onderscheid tussen werk en privé? Ja. Eigenlijk wel. Al is dat onderscheid al lang niet meer plaats- en locatie-onderscheid-gebonden. Het is voortaan gewoon… tussen de oren terug te vinden… Bij de virtuele aan – en af-knop die we soms nodig hebben… In de rust van bij de rush van elke dag…

PS… Last but not least wens ik jou en degene die jou de energie geven om elke dag uit bed te springen een heel mooi eindjaar en een gezond en gezellig 2015 toe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s